Det lek!

Hillary Clinton har fått  å gjere med noko ho nok likar svært dårleg. Ho har ei vanskeleg oppgåve frå før med å vere utanriksminister i ei supermakt, ho skal prøve å skape tillit som det heiter, knyte alliansar og syte for at alliansar ikkje går i oppløysing.

No har ho verkeleg fått opptil fleire varme poteter å hanskast med. Ho skal tette lekkasjar som eigenleg ikkje let seg stoppe. Kva slags silikon skal ho bruke? Det er vel brannsløkking som er rette ordet; det var det som skulle stått i overskrifta.

Ein organisasjon har spesialisert seg på å stele konfidensielle meldingar til  USA frå ulike statar, hovudsakleg frå USA sine ambassadar i utlandet. Her er det mykje saftig stoff for ikkje å seie sprengstoff. Kva skal Hillary seie til karakteristikkar av utanlandske politikarar.

Eg vil ikkje ta opp att det som vart sagt som døme i dagsnytt i dag tidleg. Avisene fekk med seg mykje i går, og meir skal kome.

Er det slik at vi no får sjå det sanne andletet til dei vi leit på? Kan det vere viktig å avsløre alt som vert sagt også i meir uformelle relasjonar? Kva tener det til? Er det tillitskapande? Vert det fred av slikt?

Det er også noko som heiter å forsnakke seg, seie noko utan å tenkje etter kva konsekvensar det kan få.

Har ein brent seg skikkeleg ein gong, vert ein meir varsam. Eg veit kva eg snakkar om…..!

Annonser

Advent II

1. søndag i advent i det Herrens år 2010 er snart historie. Ja, så lenge er det sidan. Tida før år 0  var det  ei lang adventstid.

Advent tyder kome. Det tyder ikkje vente sjølv om det kunne vere logisk – på norsk.  I dag har vi feira advent og tent det første lyset. Det vart ei fin lysmesse i kyrkja med deltaking av konfirmantane. Så var det julekonsert rett etterpå der koret som eg er medlem av, song. Der var også fine soloinnslag.

Før gudstenesta var det julegrantenning. Nokre frå hornmusikken spelte og dei frammøtte song nokre julesongar. Men det var kaldt både for korpsmedlemene og oss andre,  så det vart kort, men godt.

Ved høve som ved kyrkja i dag,  ser ein folk som ein ikkje møter kvar dag.  Det er ekstra stas når det også kjem folk frå Volda inn i vår «avkrok».

Det er fleire sider ved  førjulstida. Meir seinare.

Annonser

Advent I

I morgon er det 1. søndag i advent. Eg ser bort frå at det er ein stor del av det norske folk som veit lite om kva advent er, kva ordet tyder,  og elles har eit heller medvitslaus tilhøve til dei ulike symbola vi har rundt oss desse fire vekene fram til jul.

I dag har eg gjort nokre praktiske førebuingar. Sidan det ikkje no er eit grantre eller anna bartre i nærleiken av huset, har eg henta heim eit tre og «planta» det nedanfor huset. Diverre er det ein del av lysa i lenka som ikkje lyser, men pytt pytt. Eg har sjølvsagt leitt fram dei fire  stjernene vi har, og hengt  dei i  dei vindauga dei brukar å henge. Den sjuarma lysestaken er plassert i kjøkkenglaset og ventar på at søndagen skal kome.

I alle stjernene, er det lys. Lyset er eit viktig symbol i adventstida. Lyset peikar på Verda sitt lys, Han vi feirar jul for.

I morgon er det lysmesse i kyrkja.

Annonser

Kryssord

Eg, saman med svært mange, likar å løyse kryssord. Det finst enkle kryssord og av dei  meir avanserte. Eit kryssord må ikkje vere for enkelt. Det skal ligge ei utfordring i det. Så hender det at eg går laust på eitt som er altfor vanskeleg. Viss eg må kaste det frå meg etter nokre iherdige forsøk, er det ikkje noko kjekt for det må ikkje bli for høgt over mitt kompetansenivå.

No har eg eit mål og det er å løyse eit bestemt kryssord kvar veke. Kryssordet står i  laurdagsutgåva av ei dagsavis.  Det skal vere løyst før kl.24.00 søndag. Løysinga vert send til avisa. Eg byrjar » å kjenne» personen som lagar kryssordet for her er det visse spørsmål som går att.

Personar som brukar ordet «bortover» og «nedover»  er uprofesjonelle. Det heiter sjølvsagt vassrett og loddrett! Sidan eg reknar meg som middels profesjonell, brukar eg også penn med blekk som kan viskast. Dei superprofesjonelle greier det meste i hovudet, mest som ein sjakkspelar, og kan tillate seg å bruke penn. Då veit ein kva ein gjer!

Somme meiner det er feigt å bruke kryssordordbok. Tull! Den utkropne kryssordlagaren har nok også brukt sine hjelpemiddel, så kvifor ikkje. No har vi også nettet som kan vere ei god kunnskapskjelde.

Vittige tunger vil ha det til at eg er redd for å bli senil. Det skal vere difor eg er så ihuga med kryssord. Ja, det er god trening for hjerna, men det hindrar ikkje at ein kan bli gløymsk og gløyme slå av kokeplata.

Frostige uttrykk

«Dæ kallt!» Viss vi tenkjer etter er det somt vi seier, men vanskeleg kan skrive utan å få spørsmål til oppklaring. Vi seier forresten også «Dæ fole varmt!»I talespråket  treng ikkje alltid bry oss med å ta med verbet for å bli forstått.

«Anj æ kalde». Kven er denne han? Veret er så viktig at det blir som ein person, av hannkjønn!

«Dæ kaldsnækje i dag!» Eg har ikkje røkt etter kva dette snækje tyder, men eg opp lever at kulden ligg rundt ein og snik seg inn alle stader. Når eg ligg i senga og lettar litt på dyna, så snik kulden seg inn.

Eg synest også det er litt artig med karakteristikkar i samband med kulden. «Din frostnavar!» I dag er det vel mange som ikkje veit at det er ein slags bor. Det finst fleire nedsetjnde uttrykk på frostige personar som frostpist og  frostkrakje. Dei som brukar slike ord, går kanskje rundt med blåfrosne hender i berre t-skjorta.

I dag er det ca -10 her på Sundalsfolla og kaldare skal det bli. Eg trur sprengkulde er med det sterkaste ein kan tenkje seg, men gnallefrost er ikkje mykje ringare.

Tran

Eg drikk tran kvar dag. Det gjer eg ikkje først og fremst fordi eg er redd for ei forkjøling, men fordi det er noko som heiter vitaminar. Gjennom tran får ein i seg A, D og E vitamin. Sanasol høyrer også med for då er C- vitamintilskotet på plass også. Gløymde visst at Omega 3 også vart med i lag med trana.

Då eg gjekk på lærarskulen ein gong på 60-talet, drakk eg også tran. Då stod flaska oppe i eit skap. Tok ein slurk før eg gjekk ut om morgonen. Det var det sterkaste eg drakk!

Går vi endå lengre tilbake i tida, eit decennium heiter det visst, fekk eg i lag med dei andre på skulen tran kvar morgon. Det var eit artig rituale når eg ser attende på det no. Lærarinna, fru Walle, var ei myndig dame, aktiv i saniteten og visste kor viktige vitaminane var.

Lopradag

Eg er opplært til å vere i aktivitet. Du skal halde på med noke heile tida. Pausar er lov, men latskap og sladakestell er ikkje godteke. Er det ein dag du ikkje veit kva du skal gjere, så får du finne på noko. Gå ut på tunet og spark småsteina, få nevane ut av bukselommene , tørk støv, vask do!

I dialekta mi er det eit omgrep som heiter lopradag. Då tok ein seg fri frå alle daglege plikter og gjorde kva ein ville.  Ein fridag, altså, ein dag for «alt og ingenting». Gjekk kanskje på besøk til einkvan, drakk kaffi og drøsa, kort sagt tøysa vekk tida. Har du teke deg ein lopradag, er du ikkje på jobb!»  Kva med meg då? Kan eg ta meg ein lopradag? Eg som er pensjonist?

Uri Geller

Så dukka han sanneleg opp att, denne fyren som gjev seg ut for å gjere storverk med tankekraft. Er han ein sjarlatan, eller er det reelt at han ved hjelp av tankeenergi får skeier til å krulle seg og øydelagde klokker til å gå? Såg at han var på alternativmessa på Lillestrøm. Der løfta tre menn ein fjerde mann berre ved hjelp av peikefingrane. Eg har også vore innom nettstader der det vert fortalt om kva han har utretta. Det er bra at han ser ut til å ha positive siktemål med det han tek seg føre.

Uri Geller er israelar, fødd i 1946. Han har ein mangslungen karriere, og var m.a. fallskjermhoppar i 6-dagarskrigen og vart då såra. I eit foredarag på messa sa han: Det første du skal gjere når du vaknar neste morgon er: Tenk på det du ønskjer deg. Anten det er meir pengar, ny bil eller lækjing. Visualiser det for deg sjølv, tenk positivt om det. Frå i morgon vil tinga du tenkjer på begynne å kome inn i livet ditt. Han fortel at menneske som bed til Gud lever lenger, er meir lukkeleg og mindre sjuke.

Det er fascinerande å lese om slike som  Uri Geller og Snåsamannen,  dei er menneske med evner utanom det vanlege, men likevel er dei som oss andre. Dei har  si tilmålte tid på denne planeten.

Døra

Det er søndag i dag, men eg tenkjer likevel på den døra eg streva med å setje inn i går. Det er ofte bra å ha nokon i lag med seg når ein skal gjere noko  viktig, og noko ein ikkje har gjort særleg mykje av før, som å setje inn ei ny dør.  Prøvde å følgje oppskrifta som følgde med. Seinare oppdaga vi at eg hadde slurva med pkt 1, dørstokken. Han var ikkje så vater som eg trudde. Døra vart skeiv. Då dette var oppretta, trudde eg at alt skulle bli velstand, heilt til sonen min sa:» Skal ikkje døra vere jamnt med ytterveggen?» Her vart det ei utfordring, ja kanske til og med ei utforing! Det synte seg at veggen på venstre sida av døra ikkje var i lodd. Det førte sjølvsagt til at dørkarmen måtte lenger inn i rommet, men det er ei grense for kor langt inn i rommet døra kan kome før det vert gale på innsida også. Det er inga hjelp i å klandre dei som ein gong sette opp veggen på badet i kjellaren for dei er ikkje blant oss lenger. Så dette er i første rekkje mi utfordring. Det heiter visst at ein god snikkar må kunne fuske. Eg har ein tanke om korleis den fuskinga skal utførast.

Det glatte lag

Tid for litt språkprat igjen. Vi brukar mange faste uttrykk utan å vite kva dei tyder. Uttrykket» det glatte lag» skriv seg frå marinen i gamle dagar. Når ein fyrte av alle kanonene på babord eller styrbord side, gav ein det glatte lag. Ein fyrte av alt ein hadde mot noko eller nokon. Parallellen til det er å fyre av ei» breiside». Eg meiner at uttrykket «å gje det glatte lag» også har vore brukt som ein honnør. Vi finn det i diktet Terje Vigen.

Språket vårt vert rikare av å ha slike faste uttrykk, men vi må forstå kva dei tyder og bruke dei rett.

Viss kyrkja no vel å gje  Gelius avskil (i unåde) kan vi seie at han får det glatte lag.