Dilemma

Å ha eit dilemma kan vere eit val mellom pest og kolera. Då har vi det på det verste! Men det finst grader av dilemma, heldigvis. Vi kan gjerne slå fast at kvar dag kan ha sitt dilemma.

Det kan gjere livet meir fargerikt når vi har eit dilemma. Valet må gjerast. Å ikkje falle ned på eitt av dei to alternativa, er også eit val. Ordet alternativ tyder at ein har valet mellom to utfall. Ergo er det feil å snakke om 3 eller fire alternativ!.

Mitt dilemma i dag er at eg sit i ei valnemnd. Alle som har site i ei valnemnd, veit at her er det mogleg med dilemma.

Trudde at eg skulle få broren min inn på fast plass i dette styret. Då kunne ikkje eg vere aktuell som medlem i styret.  No vil ikkje han sitje som fast, og då har eg brått ikkje noko argument for å nekte å vere med i dette styret. Men så synest eg ikkje at det er greitt at vi tre som sit i valnemnda skal føreslå folk i valnemnda som styrerepresentant. Eg har faktisk ein ide om korleis dette kan handterast. Det er no snakk om at vi manglar ein representant med personleg vara. Å kaste ballen over til årsmøtet er sjølvsagt ein måte å gjere det på. Så kan det kome benkeframlegg på folk som sit i valnemnda.

Så får vi sjå om det dukkar opp fleire dilemma i løpet av dagen.

Annonser

Telefontrøbbel

Telefonen er viktig. Verkar ikkje telefonen, er ein ille ute. Reven har fleire utgangar frå hiet. Slik er det også her i huset. I dag verkar ikkje fasttelefonen. Du får berre gå og skaffe deg ein ny sa  den lokale stemma hos leverandøren av IP-telefon og Internett. Kjøp deg ein telefon med livstidsgaranti. Javel, så fåreg ta meg ein tur til Euronics i morgon. Så får eg basere meg på mobiltelefonen så lenge. Diverre var det nesten straumlaust der i dag. Eg kan sjølvsagt sende ei melding på FB eller ein mail, men kven sit og sjekkar der heile tida?

Sende ei melding til kona som jobbar på Bratteberg.-Ring meg! Ho så gjorde. -Her verkar ikkje noko , fekk eg vite, korkje telefon eller Internett. Teknikken er sårbar. Mobilen er sanneleg eit framsteg. No er det mange som berre har det, og ikkje fasttelefon.

Annonser

Lukt

Luktesansen er viktig. Utan luktesans vert livet fattigare. Det finst mange slag lukter, gode lukter og mindre gode.

I dag tenkjer eg helst på dei gode luktene. Det er dei som kan kallast dufter. Motsett dufter er tev, det vil eg ikkje tenkje på i dag, men tankane er vanskelege å styre.

Mange minner er knytte til lukter. Du kjenner ei lukt og straks hugsar du på noko som hende ein gong eller som hender no og då.

Eg likar godt lukta av friskt tre, ei gran som er felt. Sjølve grantreet har også ei anna lukt, lukta av bar, men eg tenkjer på veden i grana. Sameleis kan eg tenkje på frisk bjørkaved og på andre vedslag som også har ei lukt. Lukta av eine er heilt spesiell. Eg trur ved inneheld eterisk olje som luktesansen vår fangar opp.

Nokre lukter er sterkare enn andre. Eg tenkjer gjerne på dyr som har ei særmerkt lukt. Hest luktar eg lang veg. Sau har også ei særmerkt lukt. Kua luktar også, men når eg tenkjer på ku tenkjer eg helst på det som ikkje luktar så godt, men frisk kumjølk luktar godt.

Luktesansen er viktig også for å hindre uhell og fare. Vi vert varsla om at her er noko som vert svidd, eller her kan det bli ei ulukke viss vi ikkje passar oss. Lukta er eit vern for oss. Men mest tenkjer eg på at lukta fortel om god mat som vert førebudd eller som ligg på fatet og ventar.

Det er godt å vere i lag med menneske som luktar godt, ikkje sterkt, men godt. Vert luktene for sterke, vekkjer det ubehag. Reine, såpevaska menneske luktar godt.

Annonser

Gamle uttrykk

Eg får ikkje med meg så mykje av det som er oppe og «væde» når det gjeld ord og uttrykk, kall det gjerne slang. Eg er sein til å ta inn nye uttrykk, eg heng vel for fast i det gamle.

Som dette uttrykket «framsnakking» Endeleg no forstår eg kva som ligg i det. Sylfest Lomheim meiner dette uttrykket var noko av det mest positive som hende i språket i fjor.

Ja, eg hang fast i ei anna forståing av framsnakking. Viss nokon plumpa ut og sa det dei tenkte, kunne vi seie at dei var framsnakkande, eller kanskje til og med uvørne med kva dei sleppte ut av seg. Eg likar godt den nye tydinga og så får vi sjå om folk vert betre.

Eg hugsar andre uttrykket som eg no vegrar meg for å nemne, men dei kan vere krutande gode for det. » Å pisse folk opp etter ryggen» er eit slikt. Det er det same som å smiske eller seie noko for «å fine seg inn med » nokon. Uttrykket er råkande når vi tenkjer på motivet, men det er vel ikkje søndagsprat akkurat.

Eg høyrde uttrykket brukt heime, men elles var foreldra mine varsame med kraftuttrykk. Eg var strengt oppseda når det gjaldt banning t.d. Kan hugse eg hadde vore på besøk hos besteforeldra mine og der hadde eg høyrt eit bannord av bestefar. Eg sa det ved matbordet heime ein dag, men då vart mor sint og eg kraup under bordet for å berge meg.

Merkedag

Du som les bloggen min, veit at eg stendig luftar tankar om dagar, Det er ikkje så rart, synest no eg for livet er fullt av merkedagar, men dei må leggast merke til.

Dagen i dag er din dag, Solgunn! Fødd for 30 år sidan på ein skikkeleg vinterdag, ja så skikkeleg at faren din ikkje kunne vere med på fødselen, men var heime og passa jobb og dei eldre søskena dine. Mor di overnatta hos Almås fordi vegane var så usikre med all snøen. Det var så mykje snø at eg måtte moke av taket!

Eg hadde likevel førebudd fødselen din på ein særleg måte. Eg hadde laga vogge til deg. Dei eldre søskena dine hadde ikkje vogge, men du skulle ha vogge. No forstår du vel at du var velkomen i flokken? Alle har vore velkomne i gjengen, men ikkje alle fekk vekse opp. Det har vore sårt, men vi har lagt vinn på å glede oss over dokke vi fekk behalde.

I dag skal det feirast i Tromsøgata, og eg skulle gjerne vore der i lag med dokke. Trur eg ville valt solbriller, for å skjule gledestårer. Tenk at Siri storesøster er der i lag med dokke. Då er eg trygg på at de ikkje finn på noko tull. Så kjem det kanskje nokon fråFrysjavegen også.

Lukke til med feiringa!

Papirlaust

Korleis kan folk bu i landet i årevis utan å ha papira i orden? Kva slag papir har eg sjølv, forresten. Dåpsattest har eg. Den syner at eg fødd i 1944 i Volda av mor Ingeborg og far Per. Så har eg bankkort som syner at eg har konto i banken og kan ta ut pengar i minibanken t.d. Så har eg jobba nærare 40 år i landet og skaffa meg pensjonspoeng. No tærer eg på opparbeida rettar. Ja, så har eg pass, rettare eg hadde pass til 23 des. no er det gått ut. Skal eg til utlandet ein tur må eg fornye det. Eg har også papir på at eg er gift, ja, eg har vore gift i over 40 år.

Eg treng ikkje leite etter papira mine. Ingen spør heller etter dei. Eg har eit personnummer, det er berre mitt og det må eg eg ikkje gje vekk til kven som helst. Det er min identitet i landet.

Men så høyrer vi at det er mange som bur i landet som ikkje har papir, dei manglar rettar til å vere i landet. Kvifor er dei då framleis her?

Den saka som no er oppe og som engasjerer mange, er ikkje så enkel som FB-aksjonar og folkelege demonstrasjonar vil ha det til. Eg forstår veldig godt Stoltenberg som må passe på at lova vert handheva. Likevel må det vere noko som er riv ruskande gale når folk kan vere i landet i årevis utan å ha dei meste grunnleggande rettane. Her burde det vore rydda opp før. Du må vere laga av gråstein viss du ikkje får medynk med ho som no skal kastast ut av landet. Går det ikkje an å ordne det slik at vi ikkje kjem opp i slike dilemma. Eg berre spør.

Blankis

Etter kulde og snø kjem det før eller seinare mildverspriodar. Då vert det is på vegen og farleg glatt. Då er det betre å setje seg i bilen og køyre i staden for å gå. Men det er ikkje problemfritt å køyre heller når det er så glatt. Det må sandast på så glatte vegar , seier du. Ja, sand er bra det på is.

I dag gjekk eg ein tur for første gong i år. Tenk det, og vi er komne midt ut i januar. Kona ville ha meg med på tur, på den isete vegen, klink is med litt sandkorn. Kva kom ho ikkje dragande med, noko ho ville ha under føtene mine, eit par broddar! No har eg gått Sundalen rundt på brodder for første gong. Godt feste og ingen fare for å gli. Det var ei billeg sikring; du kan få eit par brodder til 10o kr. Billeg helseforsikring. Utan brodder kunne det blitt beinbrot, -og det er slett ikkje billeg.

Brodder og refleks er bra, og ikkje berre for eldre menneske, for alle. Viss eg ikkje hadde brodder på meg , ville det tene med skeiser også. Då vi var ungar , på bygda sjølvsagt, hende det at vi til og med gjekk på skeiser på vegen. Det var i den tida det mest ikkje var bilar.

Snakka med ein som er litt eldre enn meg, i går var det visst. Han skulle kjøpe fuglefrø i Ørsta. Det var ikkje å oppdrive.

Han kjøpte seg ein rattkjelke istaden. Det er nokon mellom oss som held seg unge, i alle fall i sinnet. Eg har rattkjelke i garasjen, men eg ville ikkje våge meg ut på vegen i desse dagar med rattkjelke. Takke meg til broddar.

Kjekt

Dei unge vil ha det kjekt. Viss det ikkje er kjekt så er det kjedeleg. Eg vil også ha det kjekt – ikkje kjedeleg. Dei siste dagane har eg hatt det kjekt, særleg i dag. Kjekt og travelt, ja, av og til er kjekt synonymt med travelt. Slik var det også då eg var yrkesaktiv. Dei dagane eg hadde det travelt, kunne vere særleg bra dagar. Då fekk eg bruke evnene mine, eg hadde utfordringar, og eg fekk til det eg jobba med.

I dag er det laurdag. Har jobba hardt sidan i dag tidleg. No er eg ferdig med å fuge fliser  på badet. Over helga er det silikon som er stikkordet og så skal eg lime to hjørnelister med Tec 7. Tec 7 er limet som limer nesten alt, men likar ikkje silikon.

Så skal eg ringe til røyrleggaren. No kan du kome! Lat meg sleppe å vente for lenge! Alt som trengst er kjøpt inn. No heng det på deg.

Eg har litt snikkararbeid å gjere enno og litt tapetisering. Ser fram til å bruke do og dusj. Eg står først på lista.

Målet var å bli ferdig til pinse og det må halde. Her er nokre andre prosjekt også. Det eine dreg med seg det andre heiter det. Bør kanskje tenkje på neste vinter også, med ved. Så er det storprosjektet, granfelling for Afrika. Skulebygging i Etiopia.

Eg vert visst ikkje arbeidslaus med det første.

Bursdag

Ein spesiell bursdag! I dag er eg «ekte» pensjonist til no har det vore AFP. Kva inneber så det? Halv pris på bussen, honnør-billett. Veit ikkje om eg synest så mykje om det. Vi pensjonistar i dag er ikkje fattiglus.Vel, vel vi har no ytt vårt til samfunnet, som det heiter. I dag er det forresten mykje snakk om at pensjonsalderen bør hevast. Akkurat det synest eg heller ikkje så mykje om. Eg synest det er meiningsfullt å gjere noko anna no. Motivasjonen i jobben var etter kvart lik null.

Eg har hatt mange bursdagar og alle har vore gilde. Slike dagar kjenner ein seg omkransa og nesten omsverma. Det likar eg. Så er det alltid ovrraskingar. Tenk at han og ho også hugsar at eg er til!

Kona har kjøpt noko til meg, men ho har gløymt kvar ho la pakken. Eg spurde henne i dag før ho for på arbeid om det er meininga at eg skal bruke dagen på å leite etter denne pakken. Nei, det var ikkje det. Ho kjem seint att i dag, langdag på jobben.

12. januar, midtvintersdag. Ja, det gjev også sine tankar. No går det rette vegen, med vinteren. Jula er definitivt ute av huset. No ventar eg på restleveringa av flis. Så kan eg snart fuge flisene. Det vert ei ny erfaring. Så er det å sende bod på røyrleggar og elektrikar. Eg skal vere den første til å ta ein dusj på det nye badet.

Hau- Knut

Han fekk mange år på jorda, meir enn 94. No er han reist. Dei siste åra var nok ikkje lette. det var slike år som Preikaren skriv om. Syn og høyrsle vart borte, kroppen vart meir og meir ei bør.

Eg hugsar då han var i si velmakt. Han var ein mann som hadde mange interesser og var glad i folk, ein sosial person. Han var kjend for sin treskurd. Han kunne lage fine treskeier og gaflar med akantusmønster i skaftet. Stø på handa måtte han vere, men då alderdommen kom vart han skjelven og det vart slutt på treskjeringa. Men vi har produkt han laga, mange har det.

Han var også hesteinteressert, hadde hingst og sulky. Han prøvde seg også som skulptør, skar ut hest i tre. Interessene hans gjekk utover det heimlege. To gonger var han i Amerika. Han hadde vener som heldt kontakt. No er det fleire år sidan eg gjesta han på Hjørundfjordheimen  der han var dei siste åra.Knut var friluftsmann, glad i naturen, det måtte vere tungt å bli gammal.

Eg vil minnast Knut for det han var som menneske og slektning, søskenbarn til mor var han. No er det to att av den store barneflokken som vaks opp på Skjåstad, eller Haugen som vi seier. Han stifta aldri familie. Dei yngste på Skjåstaddalen kjenner nok ikkje til Knut. Husa i Hauen står tomme, men eg tenkjer på dei som budde der kvar gong eg fer framom. Faren hans, Hau- Jeppe, var bror til bestefaren min. Han vart enkjemann tidleg med ein stor barneflokk. Jetmund som han heitte, gifte seg opp att med Kalla. Henne hugsar eg som eit snilt menneske.  Hugsar at vi var i juleselskap i Hauen då vi var små, fekk julekaker. I morgon skal Knut førast til den siste kvilestaden, på Bjørke. Signe minnet hans.!