Rett fokus

«Lit på Herren

av hele ditt hjarte,

støtt deg ikkje på eiga innsikt.

Ha han i tankar kvar du ferdast,

så gjer han sstigane dine jamne.

Ver ikkje vis i eigne auge,

frykt Herren

og vend deg bort frå det vonde!

Det blir til helse for kroppen,

ein styrkedrikk for merg og bein.

Æra Herren med det du eig,

med førstegrøda av all di avling.

Då blir di matbu rikeleg fylt,

pressekummane renn over

av ny vin.»

Ordtaka 3, 5-10

I dag var dette eit ord til meg. Eg legg ikkje til nokon kommentar. Visdommen talar for seg.

Annonser

Vind og væte

Ny veke med vind og væte. Skal eg ut i dag, må oljehyra på. Trur eg ventar litt og tek litt indreteneste først. Bør kanskje tenkje på at huset skal sjå presentabelt ut når kona kjem heim etter tre veker på Bergenskanten. Eg har ikkje rota, men likevel.

Tenkjer på om eg har noko å glede meg til i dag. Blir kanhende litt styr i rikspolitikken. Frp ut av regjeringa? Kva så? Skal følgje med. Ved ein såkalla exit vert det mange spørsmål og meir baluba. Hadde forresten vore greitt om Støre kunne sleppe til saman med Vedum pluss eit par urokråker, kanskje.

No lettar det. Då berst det ut. God dag!

Annonser

Dill

Skulle ha teke ein gjennomgang på det som er i kjøleskåpet. Under middagslaginga i dag fann eg ei «blomsterpotte» nedst i skåpet. Dill! Oi, oi, dette er meir enn 14 dagar gammalt! Skal tru dillen er etande framleis? Skal vere ei næringsrik plante med både vitaminar og andre gode stoff. Eg  fann ut at det får greie seg med broccoli. Så får eg søkje råd om vidare handsaming av dillen.

Ordet dill er eit brukande ord elles. -Kva er det du styrer med? Nei, det er berre noko dill. vert ikkje noko meiningsfullt!

Så finst det eit verb – å dille. Lammet dillar med den vesle rumpa si. Ristar på rumpa. Kanskje hunden gjer det same. Iva Aasen har også eit anna dilledøme:

Tausedill. En som altid vil være hos pigerne.

 

Annonser

Medan eg ventar på lyset

Det er mørke «mennja», men lyset kjem sigande. I dag skal det bli lettare å vere ute, mindre regn og vind. Kanskje kappe litt ved? Det har vore for mykje inneliv. Kanskje drage i gang motorsaga? Men før det har eg teke til meg føde, lekamleg og åndeleg. Budd på å møte dagen. Sender tankar og bøner, ikkje minst for  ho som må gå gjennom så mykje.

Eg ser mot aust, ventar på lyset.» Sjå dagen sprett i austerætt, han livet opp vil yngja»

 

Den vegen høna sparkar

Eg har alltid forstått det slik at det er ei negativt, pessimistisk utsegn at det går den vegen høna sparkar. Det går galne vegen.

I dag tenkjer eg på bygda mi. Her har mykje gått i feil retning, det går til atters.

Det som er tydelegast, er at skulen er i fare. Om eitt år vert skulen lagd ned dersom det ikkje skjer noko dramatisk. Her er det for lite barnefødslar. Det vert for dyrt for kommunen med ein skule med 20 elevar. No er det også eit spørsmål om kvar elevane då skal reise, Volda sentrum eller Grodås i Hornindal.

Etter at Hornindal vart ein del av Volda kommune no ved nyttår, vil Hornindal svært gjerne ha elevar her i frå, men dei fleste foreldra vil at elevane skal gå i Volda. Det har sjølvsagt med kvar foreldra har sin arbeidsplass.

I det som tidlegare var Austefjord skulekrins, er det no få arbeidsplassar. For 40-50 år sidan var dei fleste gardane i drift, no er nesten ingen drivne av dei som bur her. Tidlegare var her også arbeidsplassar utanom jordbruket, industri og ein mekanisk verkstad. Mange av innbyggarane er pensjonistar.

No må vi ikkje gløyme årsakene til at vi har fått denne utviklinga. Den viktigaste grunnen er kommunikasjonane. vi har fått ein fantastisk god veg til Volda med fleire tunnelar som har gjort vegen trygg for snøras og steinras. Så fekk vi ein 6,5km tunnel gjennom Kviven til Hornindal. Drifta av gardane er sjølvsagt ein grunn. Her er få sysselsette på gardane. Så langt vert grasareala slegne og gjerne rundballa og selde.

Vi må kanskje sjå i auga at det ikkje vert så mange fleire arbeidsplassar, men det må no vere attraktivt å bu her med all den flotte naturen. Folk har også flytta hit, men det har så langt vist lite att på barnetalet.

 

Kva skal vi ete?

Maten er halve føda, heiter det. Det høyrest ut som ein spøk, men det er mykje rett i det.

I dag vart eg freista til å lese/høyre på ein video på FB. Eg skjøna straks at her er det nokon som er ute etter å selje eit (super)produkt. Dette har eg vore ute for før, gode tilbode presentert av ein telefonseljar. Eg sa ja til ei gratis prøveperiode, noko som førte til lenging av elendet med betaling og det heile. Sjølvsagt merka eg inga endring på helsa. Når dette er sagt, puttar eg inn på kosttilskot kvar dag, romega i tillegg til tran. Eg vert vel ikkje skarpare i tanken, men heller ikkje dummare. Trur eg.

Så kan ein halde fram med filosoferinga. Kva anna kan vere føde, enn mat, drikke og kosttilskot? For meg er det enkelt og omfatta av det kjende omgrepet:Dagleg brød, og det er alt vi treng for å leve.

I dag skal eg på onsdagskafeen til Bygdekvinnene. Der reknar eg med å treffe folk på min eigen alder over ein kaffikopp og ei svele. I kveld er det korøving på Grodås.

Ny dag og nye tankar

Vi menneske har evna til å reflektere over eige liv. I dag vart vi i lokalradioen minte om at vi må tenkje på hjerna vår. Høyrt slikt?» Tenkje på» tyder då å gjere noko for å styrke henne.

Ja, kan vi gjere noko for å forebygge demens, alzheimer og kva fælt som kan heimsøkje oss? Mor vart aldri dement endå ho nådde ein høg alder. Var det fordi ho løyste kryssord, minte seg opp att på alle salmane ho hadde lært og heldt styr på slekta? Var det genane? Er det slikat vi ikkje kan gjere noko til eller frå, at det er genane som avgjer?

Eg lærte noko nytt i går. Når vi søv, så er det ein del av hjerna som ikkje søv, ho jobbar med lagring, arkivarbeid. Ja, og så drøymer vi. No har eg gløymt kva eg opplevde i natt, men det får så vere. Gløyming kan vere positivt.

No held det på og lysnar. Plenen nedanfor huset er grøn og vi skriv 14. januar.  På FB les eg kommentarane til dei som er på GC. Kva skal vi i Syden etter?

Tankar i tida

Alle tankane mine er i tida. Utanfor tida har eg ingen tankar, men eg har tankar om det som kan vere utanfor tida.

Vi har nett gått inn i eit nytt år og i går fylte eg år. Då var det mange som helsa meg, på sosiale media som det heiter. Eg meiner sjølv at eg er sosial, så difor inviterte eg venner i bygda til eit lag. Det vart nokre kjekke timar med mykje snakk og historier.

I desse dagar er eg åleine i huset så i dag er det ekstra tomt rundt meg sidan kona ikkje er her. Ho er i Bergensområdet og er til hjelp for sonen vår med familie som har eit barn med ein alvorleg sjukdom. Då sit eg her med tankane mine.

Er vi rimeleg klåre i hovudet – har tankane med oss, som det heiter, er det fint å ha nokon å snakke med, dele tankar med, oppleve noko saman.

Det er noko eg må bli flinkare til. Eg må våge å ta kontakt med folk, ta kontakt sjølv – ikkje vente at folk skal kome til meg.

 

Ei endring i livet

Tenkte først: Ny start, milpæl, men kom til at det er snakk om endring i livet.

I dag tok eg i bruk eit hjelpemiddel som eg har nokre forventningar til. Det er alt saman knytt til ein sans; høyrsla. Eg heldt ikkje på å bli dauv, berre litt tunghøyrd. Det gav seg ymse utslag, og alle desse gjorde at eg stundom kjende meg utanfor. Dei siste åra har eg høyrt vitsar utan å få med meg poenget. Har ofte flira likevel. Du skal ikkje misse mange ord i ei framstilling før du misser samanheng og meining.

No har eg brukt høyreapparat i ti timar. Det går fint. Alle knirk har vore tydelegare, skarpare. Det vert lite fuglesong før til våren, men eg ser fram til å høyre godt anna enn kråke og ramn. Opplever eg ein auka livskvalitet?

Noko av det eg hugsar best av mormor og morfar var roping. Mor fekk og svekka høyrsle, men vi snakka ikkje med særleg høgare  volum. Eg tenkjer vi i vår tid er heldige som kan få hjelpemiddel som lettar livet for oss. Får du ei medisinsk diagnose som fortel om nedsett høyrsle, får du hjelpemiddel nesten gratis.

SFINXEN

Det er rart å sjå dette monumentet frå oldtida, Sfinxen, hoggen ut av grunnfjellet, kalkstein. Monumentet er del av eit større tempelområdet.

Det er ein mytisk koloss som ligg i same område (Giza-platået) med den største pyramiden, Kheops, ikkje langt unna. Sfinxen er halvt løve(kroppen ) og menneske (hovudet). Det vart dessverre noko motlys der eg stod så andletstrekka er noko uklare.

Sfinxen har gått inn i vår førestillings- eller omgrepsvokabular. Fekk sjølv høyre ein gong at eg var ein sfinx. Det var ein person som konfronterte meg med at eg ikkje sa noko i ei bestemt sak, i kommunepolitikken. Eg trøysta meg med at Ibsen også vart kalla ein sfinx der han sat på Theaterkafeen.

Eg har funne ut at ordet sfinx eigentleg er gresk og er del av mytestoffet frå den gamle egyptiske kulturen. Biletet mitt syner ikkje godt at nasen på sfinxen er borte, og det er fleire teoriar om kven som fjerna den.