Tenner

Eg trur at dei fleste er opptekne av sine og andre sine tenner. Tennene kan vere eit tydeleg ytre karaktertrekk ved ein person. Av ulike årsaker har tennene plaga meg heilt frå eg var 7 år og hadde mitt første møte med den såkalla tannhelsetenesta. Den dagen var det ein massakre på tanngarden min. Etter at tannlegen hadde rive ut dei sju rotne tannstubbane, måtte eg kvile på ein divan.

Sidan hugsar eg ikkje meir om tenner før eg byrja å få hol i dei endelege tennene. I utgangspunktet var dei fine, men det vart inga perlerad. Etter kvart vart det mange og store fyllingar med amalgam. Det var inga sjølvsagd sak at eg skulle til tannlege etter at skulehelsetenesta ikkje lenger var tilgjengeleg. Eg måtte då finansiere stellet av eige tannsett. Det hadde vore artig å vite kor mange timar eg har site i ein tannlegestol og kor mykje pengar som har gått med. Det har også til tider vore minimalt med anestesi. No er det ikkje lenger noka kvide å gå til tannlegen.

I dag skal eg avstad å få ny krone på ei tann. Det ser eg fram til.

 

Annonser

Dagens metafor

Beinkløyvd

 

Ordet fortel at noko er enkelt eller lett. Det er likevel mest vanleg å bruke det i meir negativ tyding: Det er ikkje beinkløyvt! Dette er noko vi møter kvar dag. Livet er ikkje enkelt. Det er mange kvifor og korleis. Svaret på kvifor kan vere så vanskeleg at vi aldri finn noko svar. Korleis vi løyser ei vanskeleg eller utfordrande sak, kan setje vilje og krefter på prøve. Greier vi å finne ei løysing i ei vanskeleg sak, kan det gje oss glede og nye krefter.

 

 

 

 

Annonser

Rett fokus

«Lit på Herren

av hele ditt hjarte,

støtt deg ikkje på eiga innsikt.

Ha han i tankar kvar du ferdast,

så gjer han sstigane dine jamne.

Ver ikkje vis i eigne auge,

frykt Herren

og vend deg bort frå det vonde!

Det blir til helse for kroppen,

ein styrkedrikk for merg og bein.

Æra Herren med det du eig,

med førstegrøda av all di avling.

Då blir di matbu rikeleg fylt,

pressekummane renn over

av ny vin.»

Ordtaka 3, 5-10

I dag var dette eit ord til meg. Eg legg ikkje til nokon kommentar. Visdommen talar for seg.

Annonser

Vind og væte

Ny veke med vind og væte. Skal eg ut i dag, må oljehyra på. Trur eg ventar litt og tek litt indreteneste først. Bør kanskje tenkje på at huset skal sjå presentabelt ut når kona kjem heim etter tre veker på Bergenskanten. Eg har ikkje rota, men likevel.

Tenkjer på om eg har noko å glede meg til i dag. Blir kanhende litt styr i rikspolitikken. Frp ut av regjeringa? Kva så? Skal følgje med. Ved ein såkalla exit vert det mange spørsmål og meir baluba. Hadde forresten vore greitt om Støre kunne sleppe til saman med Vedum pluss eit par urokråker, kanskje.

No lettar det. Då berst det ut. God dag!

Dill

Skulle ha teke ein gjennomgang på det som er i kjøleskåpet. Under middagslaginga i dag fann eg ei «blomsterpotte» nedst i skåpet. Dill! Oi, oi, dette er meir enn 14 dagar gammalt! Skal tru dillen er etande framleis? Skal vere ei næringsrik plante med både vitaminar og andre gode stoff. Eg  fann ut at det får greie seg med broccoli. Så får eg søkje råd om vidare handsaming av dillen.

Ordet dill er eit brukande ord elles. -Kva er det du styrer med? Nei, det er berre noko dill. vert ikkje noko meiningsfullt!

Så finst det eit verb – å dille. Lammet dillar med den vesle rumpa si. Ristar på rumpa. Kanskje hunden gjer det same. Iva Aasen har også eit anna dilledøme:

Tausedill. En som altid vil være hos pigerne.

 

Medan eg ventar på lyset

Det er mørke «mennja», men lyset kjem sigande. I dag skal det bli lettare å vere ute, mindre regn og vind. Kanskje kappe litt ved? Det har vore for mykje inneliv. Kanskje drage i gang motorsaga? Men før det har eg teke til meg føde, lekamleg og åndeleg. Budd på å møte dagen. Sender tankar og bøner, ikkje minst for  ho som må gå gjennom så mykje.

Eg ser mot aust, ventar på lyset.» Sjå dagen sprett i austerætt, han livet opp vil yngja»

 

Den vegen høna sparkar

Eg har alltid forstått det slik at det er ei negativt, pessimistisk utsegn at det går den vegen høna sparkar. Det går galne vegen.

I dag tenkjer eg på bygda mi. Her har mykje gått i feil retning, det går til atters.

Det som er tydelegast, er at skulen er i fare. Om eitt år vert skulen lagd ned dersom det ikkje skjer noko dramatisk. Her er det for lite barnefødslar. Det vert for dyrt for kommunen med ein skule med 20 elevar. No er det også eit spørsmål om kvar elevane då skal reise, Volda sentrum eller Grodås i Hornindal.

Etter at Hornindal vart ein del av Volda kommune no ved nyttår, vil Hornindal svært gjerne ha elevar her i frå, men dei fleste foreldra vil at elevane skal gå i Volda. Det har sjølvsagt med kvar foreldra har sin arbeidsplass.

I det som tidlegare var Austefjord skulekrins, er det no få arbeidsplassar. For 40-50 år sidan var dei fleste gardane i drift, no er nesten ingen drivne av dei som bur her. Tidlegare var her også arbeidsplassar utanom jordbruket, industri og ein mekanisk verkstad. Mange av innbyggarane er pensjonistar.

No må vi ikkje gløyme årsakene til at vi har fått denne utviklinga. Den viktigaste grunnen er kommunikasjonane. vi har fått ein fantastisk god veg til Volda med fleire tunnelar som har gjort vegen trygg for snøras og steinras. Så fekk vi ein 6,5km tunnel gjennom Kviven til Hornindal. Drifta av gardane er sjølvsagt ein grunn. Her er få sysselsette på gardane. Så langt vert grasareala slegne og gjerne rundballa og selde.

Vi må kanskje sjå i auga at det ikkje vert så mange fleire arbeidsplassar, men det må no vere attraktivt å bu her med all den flotte naturen. Folk har også flytta hit, men det har så langt vist lite att på barnetalet.

 

Kva skal vi ete?

Maten er halve føda, heiter det. Det høyrest ut som ein spøk, men det er mykje rett i det.

I dag vart eg freista til å lese/høyre på ein video på FB. Eg skjøna straks at her er det nokon som er ute etter å selje eit (super)produkt. Dette har eg vore ute for før, gode tilbode presentert av ein telefonseljar. Eg sa ja til ei gratis prøveperiode, noko som førte til lenging av elendet med betaling og det heile. Sjølvsagt merka eg inga endring på helsa. Når dette er sagt, puttar eg inn på kosttilskot kvar dag, romega i tillegg til tran. Eg vert vel ikkje skarpare i tanken, men heller ikkje dummare. Trur eg.

Så kan ein halde fram med filosoferinga. Kva anna kan vere føde, enn mat, drikke og kosttilskot? For meg er det enkelt og omfatta av det kjende omgrepet:Dagleg brød, og det er alt vi treng for å leve.

I dag skal eg på onsdagskafeen til Bygdekvinnene. Der reknar eg med å treffe folk på min eigen alder over ein kaffikopp og ei svele. I kveld er det korøving på Grodås.

Ny dag og nye tankar

Vi menneske har evna til å reflektere over eige liv. I dag vart vi i lokalradioen minte om at vi må tenkje på hjerna vår. Høyrt slikt?» Tenkje på» tyder då å gjere noko for å styrke henne.

Ja, kan vi gjere noko for å forebygge demens, alzheimer og kva fælt som kan heimsøkje oss? Mor vart aldri dement endå ho nådde ein høg alder. Var det fordi ho løyste kryssord, minte seg opp att på alle salmane ho hadde lært og heldt styr på slekta? Var det genane? Er det slikat vi ikkje kan gjere noko til eller frå, at det er genane som avgjer?

Eg lærte noko nytt i går. Når vi søv, så er det ein del av hjerna som ikkje søv, ho jobbar med lagring, arkivarbeid. Ja, og så drøymer vi. No har eg gløymt kva eg opplevde i natt, men det får så vere. Gløyming kan vere positivt.

No held det på og lysnar. Plenen nedanfor huset er grøn og vi skriv 14. januar.  På FB les eg kommentarane til dei som er på GC. Kva skal vi i Syden etter?

Tankar i tida

Alle tankane mine er i tida. Utanfor tida har eg ingen tankar, men eg har tankar om det som kan vere utanfor tida.

Vi har nett gått inn i eit nytt år og i går fylte eg år. Då var det mange som helsa meg, på sosiale media som det heiter. Eg meiner sjølv at eg er sosial, så difor inviterte eg venner i bygda til eit lag. Det vart nokre kjekke timar med mykje snakk og historier.

I desse dagar er eg åleine i huset så i dag er det ekstra tomt rundt meg sidan kona ikkje er her. Ho er i Bergensområdet og er til hjelp for sonen vår med familie som har eit barn med ein alvorleg sjukdom. Då sit eg her med tankane mine.

Er vi rimeleg klåre i hovudet – har tankane med oss, som det heiter, er det fint å ha nokon å snakke med, dele tankar med, oppleve noko saman.

Det er noko eg må bli flinkare til. Eg må våge å ta kontakt med folk, ta kontakt sjølv – ikkje vente at folk skal kome til meg.