Follabloggen

Katten vår er ingen ungdom lenger, men her ein dag fann han ut at han skulle hoppe opp på stolryggen. Her vart han liggande ei heil stund og lurte nok på kvifor eg viste interesse for dette påfunnet. Han vert kalla Pus til dagleg, eit ord han finn meining i, men namnet er Marianne.

Kvar natt må han ut. Er det skikkeleg kaldt og det blæs sure vindar, vil han helst vere inne, men ut må han. Garasjen er nattelosjiet hans, og der legg vi også ut mat på ei skål. Kva morgon kjem han og vil inn. Somme morgnar vil han straks ut igjen. Då skjønar eg  det er tomt på matfatet.

Pus er skogkatt og likar å jakte. Småfuglar er det beste han veit, og han er ram til å slå kloa i dei søte små. Fjørrestane ligg att på dørmatta ved inngangsdøra. Der ligg det gjerne innvollsrestar av andre dyr han har meska seg med.

Eg trur katten vår er omlag femten år. Han har hatt mange kull, men det vart til at vi tok han med til veterinæren og fekk stogga produksjonen. Siste åra har han hatt eit roleg liv. Hannkattane har slutta å kome til gards.

Dei som kjenner meg, veit at eg ikkje kan kallast kattavenn, men eg synest det er greitt å ha ein katt i huset. Det er svært sjeldan eg klappar han, og når det kjem framande inn dørene, kjem katten ganske fort for å gjere seg kjend med dei, og får han stryk over pelsen er det stor stas. Det hender vi må skysse han ut, for han vert gjerne så nærsøkjen at det vert travelt.