Eksenterboltar til «besvær»

For nokre veker sidan stifta eg kjennskap med eksenterboltar, eksentersnekker, diverse skruar og trepluggar. Akkurat, eg monterte møblar ut frå flatpakkar frå IKEA. Med litt plunder enda det med suksess. Ikkje ein einaste detalj mangla i dei rikhaldige posane som følgde med.

Verre vart det no då vi skulle fornye vårt eige møblement. Det starta med innkjøp; les tinging med opp til 8 veker før levering. No ja, det er ikkje IKEA her i nærleiken, men den eine produsenten held no  til på Bergenskanten.

Men du verda! Her kom det melding om at den nye moderne TV-benken kunne hentast. Han kom i hus same dagen, og vi kunne forlyste oss med montering av flatpakken. Mest som  IKEA. Nei, stopp! Her mangla det fire eksenterboltar! Vi talde og talde, men 4 vert ikkje til 8 same kor du tel. Her ligg det ufullstendig samansett TV-benk på stova og ventar på fire smådelar.

Jau, vi ringde straks dagen etter, til møbelforretninga. Dei hadde ikkje sett kva som låg inne i pakken så dei ringde til produsent. Så fekk eg ein telefon frå produsenten, ikkje direktøren, ikkje snikkaren, men ein eller annan tilsett som kanskje hadde vore med på pakkinga.

I dag, to dagar etter at eg ringde, kom det ein liten pakke. No skulle det monterast! Men nei, her kom det fire eksentersnekker. Eksentersnekke er ein mutterliknande sak medan eksenterbolten er ein slags skrue. Kasta meg sjølvsagt over mobiltelefonen og fekk kontakt med fabrikken. Først ei dame og så ei anna som fekk informasjonen. Ikkje ho eg hadde snakka med for to dagar sidan, og som tydelegvis hadde misforstått. Det kjem til å ta meir enn to dagar no! Sidan det er torsdag og det ikkje er post på laurdag, kjem det nok først ny pakke tidlegast tysdag.

Eg har som alle andre ein tendens til å kome på betre løysingar i ettertid. Sjølvsagt skulle eg ha bedd om ei epostadresse. Så kunne eg ha teikna kva som mangla og skrive istaden for å snakke i telefon.

 

 

Annonser

Nøkkelen og kista

Ein nøkkel høyrer til ein stad. Har du berre nøkkelen, lurer du på kvar han høyrer til. Kva kan han låse /låse opp. Eg veit kvar denne høyrer til. Ei gammal kiste; arvegods.

Eg er no mest oppteken av nøkkelen og opphavsmannen til den. Tradisjonen fortel at det var ein vidgjeten smed som laga nøkkelen, låsen og jarnbeslaga på kista. Kanskje var det ein annan som laga kista, men eg vel å tru at det var same mannen som laga alt. Kista er tom, men eg fantaserer gjerne om kva som har lege der. Ved eine kortenden inni, er det ein leddik, men loket som ein gong var der er borte.

Det som gjer kista og nøkkelen til ein eignalut for meg, er at skaparen har same førenamn som eg. Andre tippoldefar, fødd i 1754, død i 1830.

Legg merke til nøkkelen. Bostaven H i skjegget på nøkkelen. Det er ein vakker nøkkel. Kva meining som ligg bak ornamenteringa på nøkkelen, veit eg ikkje, men eg anar at det er ein kunstnar som har vore på ferde.

Eg kjenner meg liten. Kva har eg gjort som kan visast fram om 220 år?  Harald Olsson var visst bjørnaskyttar og. Det ville ikkje undra meg om han  hadde laga børsa si.

Annonser

«Skam få alle revane raude…..»

Av og til vert harmoni til dissonans, eller glede til skuffelse. Vi skulle ha ansvaret for eit bur med vaktlar, eit par kaniner og fire marsvin i sine respektive bur.

Vi hadde barneborn på besøk, og dei var med då vi hadde første stellet. Vi plukka vaktelegg som låg spreidde inne i buret. Vaktelegga smakar som hønseegg og dei er særs helsesame å ete.

Det kom fleire sommargjestar, små og store, og neste gong det skulle røktast var eg ikkje med, for eg hadde noko arbeid eg måtte få unna. Det hadde gått nesten ein time då det kom ein telefon som endra dagen. Katastrofe i og rundt vaktelburet. Kaos i buret, fem døde inne, og ein utanfor mangla hovud.

Det høyrdest ut som eit terrorangrep. Kven kunne vere så hjartelaus ?

Etter dette kan eg ikkje synge «Pål sine høner» utan å tenkje på vaktlane som møtte lagnaden denne vakre sommardagen på Nes. Eg måtte setje meg rett ned ei stund—

Barneborna tok det betre enn eg frykta. Dei trøysta seg med kaninene og marsvina, men eg tykte livet tok ei sørgjeleg vending.

Såg forresten ein revunge her på garden i dag. No tenkjer eg at ein rev er ein rev. Han kan nok ikkje gjerast moralsk ansvarleg for sine gjerningar.

 

Annonser

Pennesplitten

Volda har pennesplitten i kommunevåpenet. Tenk på det når vi no går vidare til noko som hende for meir enn hundre år sidan.

Vi er i skulestova på Kalvatn. Vi er midt i ein time og læraren sit bak kateteret. Kva han elles gjer, veit eg ikkje. På ein av dei næraste dobbelpultane sit to gutar. Ein av dei sit og fiklar med ein pennesplitt. Han stikk han ned i ein sprekk framme på pulten og lirkar litt på han, fram og tilbake. Brått sprett pennesplitten og tek ein fin boge gjennom lufta – og råkar skulemeisteren i eine øyreflippen og står der, som pil i ein blink.

Tenk deg skrekken for han som var skuld i uhellet. Tenk gjerne også på kva reaksjonen vart hos han som vart råka. Eg veit ikkje kva som hende i etterkant, men historia skal vere sann.

Volda fekk sitt såkalla kommunevåpen på 1980-talet. Du kan sjå på det som eit symbol på opplysning. Det er slett ikkje eit våpen.

 

 

 

Arveleg «skavank?»

Eg har store vanskar med å finne sko som høver på føtene mine.  Har tråla skobutikkar i Oslo for å finne sko som ikkje gneg på helen, og der omkring. Det brukar ende med at eg kjem ut med nok eit par ecco-sko.

I ein lengre telefonsamtale med eit søskenbarn der vi var innom ymse emne, fortel han at han ein dag kom i prat med ein som hadde tilknyting til ei bygd i Oppstryn. Denne karen klaga over at han hadde så» høge» helar at han hadde vanskar med å finne sko. Då kunne Knut fortelje at dette var eit velkjent fenomen. – Då skal du sjå vi er i slekt. meinte mannen. Då vart det min tur til å bli forundra. Der er forklaringa på at eg har slike problem med å finne høvelege sko. Det er ein arveleg «skavank» frå Floslekta. Ein av brørne mine går forresten også i Eccosko. Då har eg konkludert. . .

 

Gammalt nytt

Det er to månader sidan siste blogginnlegg. Lang pause. Sidan då har USA fått ny president.Kan bli skremd av denne figuren og alt han vil gjere . I dag la eg frå meg boka om sekstitalet skriven av Ketil Bjørnstad. Fengslande lesnad. Før eg les om syttitalet, skal eg lese Edvard Hoem si siste bok: «Land ingen har sett». Greitt å ha ein plan. Litt avveksling i kokamaten er også bra.

Kva var så interessant med sekstitalet? Eg hugsar litt frå 40-talet som småbarn. Barndomsminna er for det meste frå 50-talet. Ungdomstida reknar eg frå 1960 til eg vart gift i 1967. Bjørnstad var 8 år då eg var 16. Han skriv om mykje av det som hende desse åra på mange område.  Det slår meg at det er mykje eg ikkje har fått med meg. Slik sett er det lærerikt, sjølvom han er oppteken av område som eg ikkje har hatt særleg greie på. Han vart ein kjend pianist før han var 18 år, men skulegangen hans er ikkje mykje å skryte av.

Kanskje eg skulle skrive ei memoarbok?  Men så spør eg meg om det ville vere interessant for lesarane. Ketil Bjørnstad avslørar eiga utvikling og personlegdom. Veit ikkje om eg hadde greidd å vere så ærleg som eg opplever at han er. Det er nok enklare å skrive ein roman der ein kan bruke stoff frå eige liv og dikte i tillegg.

Trur eg får halde meg til bloggen inntil vidare.

4 oldefedre

Jon, Peder, Jørgen, Martinus. Som gammal lærar har eg lært at repetering er viktig. Felles for all dei nemnde, er at eg har lite kunnskap om kvar av dei. Alle levde det meste av liva sine på 18- hundretalet.

Jørgen Fredrik, far til min morfar, har eg skrive litt om før. Han var bonde på Saure i Hjørundfjorden  og dreiv Trondhjemshandel som attåtnæring. Han tente litt pengar, men miste det meste i det store krakket på slutten av 1920-talet.

Peder Johan, far til farfar, finst det ikkje bilete av. Han var bonde på Kalvatn og var gift to gonger.  Førstekona døydde og han vart gift oppatt med ho som først var gift med eldste broren hans, Harald.

Martinus, far til farmor, vart gift med ei jordataus her på Sunndalsfolla. Berte Johanne gjekk bort berre 52 år gammal. Martinus vart den eldste av oldefedrene, 94 år. Martinus var blind i mange år. Biletet under skal vere av Martinus, faren til mi farmor.

Jon, far til mormor, veit eg ingenting om. Han budde på Øvre Flo i Stryn. Det einaste eg har er eit bilete av, er huset der han budde. Det kjem kanskje i ein ny blogg.

img_3047.

Martinus Paulsson Hjorthaug fødd i 1838. Døydde i 1932. Legg merke til kleda. Det meste er nok heimevove vadmål. Skjorta er nok ikkje av silke, men ho er kledeleg. Biletet er sjølvsagt eit fargelagt svartkvitt-foto, eller kan det vere ei teikning/ måleri,

Eg er av bondeslekt.

Julekaker er ut

                                img_3051

Vi er gammaldagse. Julekaker er ut. Det er ikkje lenger inn-utkaker, det er ut. Eg er av gamlesorten og likar difor småkaker. Det vert nokre sortar i år også, men ikkje 7. Kakene du ser nærast, heiter silkekaker, eller sjakkruter. Når vi et desse , tenkjer vi på Noregs sjakk-konge. Alle julekaker skal etast med andakt.

Etterkomarane våre bryr seg ikkje om julekaker. Eg veit ikkje grunnen, men trur det har noko med sukker- og feittinnhald å gjere. Det er truleg positivt. Sukkeret i småkaker er kanskje farlegare enn anna sukker.

Her i heimen lagar vi julekaker fordi vi kjem i den rette førjulsstemninga. Det har først og fremst med tradisjon å gjere. I jula et vi lite av desse kakene. Julekaker  er snadder i januar.

I fjor laga eg krumkaker fordi det var venta. Vi sleit med å ete dei opp. I år har vi ikkje  lefser i hus. Dette er eit eksperiment. Eg ventar på reaksjonen. Ingen lefser til lutafisken julaftan.

Kva et borna våre og deira born? No tenkjer eg på dei som er så store at dei et vanleg mat.

Eg har tenkt å finne det ut.

Det er forresten ei julekake eg berre et ei av heile jula. Den lagar vi ikkje sjølve, men kjøper nokre hos bakaren. Smultringar.

Eg veit at julekaker er å få kjøpt, men dei smakar ingen ting.

Eg har ei tilståing til slutt. Dei sirupsnippane eg laga til jul, manglar litt sukker. Eg hadde store vanskar med å kjevle dei ut. Smuldrete deig! Kan ikkje forstå kvifor. Har i allfall ikkje noko med sukkeret å gjere.

Som du nok skjønar: Det vart dårleg stemning under sirupsnipplaginga.

 

 

Fortsett å lese Julekaker er ut

Vind i kasta

Det er er mykje snakk om veret. Det er ikkje så rart heller sidan vi har mykje og variert ver her  i nordvest. Regn. sludd, snø og vind, glatte vegar og dårleg sikt. Måtte likevel spisse øyra då ei på radioen fortalde om veret på sin heimstad no i ettermiddag. Det var» vind i kasta», sa ho. Ja, kva kunne no elles vere i kasta? Reknar med at det var vindkast ho snakka om. Det er vel mangt som kan fyke med vinden, ikkje minst når han er brå av seg.

Vind kan no elles etter gammalt brukast i ulike samanhengar. » Eg er so vindfull»! Det seier ein helst ikkje i finare selskap sjølvom det er eit anna ord for luft i magen.

 

Blakk fredag

Visste du at blakk er ein farge. Fargen har ymse variantar og er vel her på berget fargen på ein vestlandshest eller fjording. Fargen er bleikt gulbrun og har variantane: raudblakk, ulsblakk, brunblakk og gulblakk.  Har også høyrt nemnt lys brunblakk.

I dag har du hatt sjansen til å bli blakk. Det finst nok einkvan som vart det i dag, brukte resten av månadsløna sidan det var slike kjempegode tilbod. Eg fekk sjølv eitt på sms frå Ford. Hadde eg sagt ja til det tilbodet, måtte eg ha tømt sparekontoen, eller teke vegen til banken. Forresten hadde eg ikkje lyst på den modellen. Difor tenkjer eg at i dag har eg i motsetnad til mange andre, spart pengar på denne svarte fredagen.

Black Friday er visst ikkje berre i dag. Heile denne veka har det vore «fantasiprisar», såkalla dagtilbod.