Svik
I påskedramaet er det to sterke forteljingar om svik. Både Peter og Judas sveik Herren. Peter hadde banna på at han aldri skulle kome til å svike Meisteren. Jesus sette han på plass og fortalde han at før hanen gol skulle han fornekte han tre gonger. Judas Iskariot sitt svik var at han fekk overgjeve han til jødane og romarane. Jesus hadde indirekte åtvara Judas, men visste at dette berre måtte skje.
Kvifor vart det så ulike utgangar for dei to svikarane? Då Judas såg at Jesus verkeleg gjekk mot ein forsmedeleg død, angra han. Då såg han ikkje meir von og tok livet sitt. Det var eit planlagt svik. I Oberammergauspelet ser vi at Judas rettar fortvilinga mot seg sjølv. Det er ei grenselaus fortviling som endar i sjølvforakt og tap av all von om tilgjeving.
Peter hadde ikkje planlagt å svike sin herre og meister. Det var menneskenaturen som svikta, ein menneskenatur som ikkje hadde kraft til å stå i mot presset. Han ville eigentleg heller ikkje svikte og då hanen gol, visste han kva han hadde gjort og angra. Det vart ei forferdeleg tid for Peter fram til møtet med den oppstadne ved Galileasjøen.
To svikarar, to utgangar.
