I revnerne kun….
”Der ligger et land mod den evige sne,
i revnerne kun er der vårliv at se.
Men havet går til med historie-døn,
og elsket er landet som mor af sønn.”
Eg brukar å vakne fleire gonger kvar natt. Sist natt rann strofa ”i revnerne kun er der vårliv at se”, meg i hugen. Det vart som så ofte før når ei verseline eller sangstrofe dukkar opp nattes tid eller om morgonen; den kvernar i hugen heile dagen. Måtte leite fram Bjørnson sitt dikt ”Der ligger et land mot den evige sne”.
Vi skriv 25. mars, men vårliv skal ein leite langt etter. Ski- og sledeføre er det og sol frå blå himmel. Bjørnson visste det var liv i ”furet værbitt”, men å vite det er ein ting, sjå det er noko anna. I dag vart det sagt på radio at det ikkje har vore så tørt på Vestlandet sidan 1903. Då var Bjørnson framleis i live. No trur sjølvsagt eg og andre pessimistar at det vert regn og rusk i månadsvis når dette såkalla fineveret tek slutt!
Då vert det vel vårliv andre stader også – ikkje berre i revnerne.
